عشق آسمانی

دوباره بازیچه شدم توی تئاتر زندگی تو این نمایشنامه دل 

               شکسته شد به سادگی  

دکتر علی شریعتی میگه :

دوست دارم در خیابان با کفشهایم راه بروم و به خدا فکر کنم تا اینکه در مسجد بنشینم و

به کفشهایم فکر کنم !

آنگاه که خنده بر لبت می میرد                           

                                     چون جمعه پاییز دلم می گیرد

دیکته

بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

                                                   سارا به سين سفره مان ايمان ندارد

بعد از همان تصميم کبری ابرها هم

                                                   يا سيل  می بارد و  يا  باران ندارد

بابا انارو سيب و نان را می نويسد

                                                   حتی  برای  خواندنش دندان  ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

                                                   هی می نويسد اين  ندارد آن  ندارد

بنويس کی آن مرد در باران ميايد

                                                    اين  انتظار   خيسمان  پايان ندارد

ايمان برادر گوش کن نقطه سر خط

                                                    بنويس بابا مثل هر شب نان  ندارد

      دوستای گلم نظر یادتون نره!!!                         

آدم به زمین آید

                  این حادثه رویا نیست

 این فرصت بی تکرار

                  عشق است ومعما نیست

 می شد سفر دنیا

                  ساده تر از این باشد

 آدم به هوس خو کرد

                  تا خسته ترین باشد

و درود خدا بر او، فرمود: مرگ بهتر از تن به ذلت دادن و به اندك ساختن بهتر از دست نياز به سوي مردم داشتن است. اگر به انسان نشسته در جاي خويش چيزي ندهند. با حركت و تلاش نيز نخواهد داد، روزگار دو روز است، روزي به سود تو، و روزي به زيان تو است، پس آنگاه كه به سود تو است به خوش گذراني و سركشي روي نياور، و آنگاه كه به زيان تو است شكيبا باش.

سراب ـ این شبه آفتاب ـ را دیدم !

وباز با همه‌ی وسعت دلی دریا

در التهابِ عطش شوق آب را دیدم

نشد که هیچ بیابم دلیل تشنه‌گی‌ام

اسیر حس عطش، التهاب را دیدم

کبوترانه در این آبی هزار کلاغ

بدون پر زدن از خود عقاب را دیدم

چه قدر فاصله با خود ،چه قدر دور از خود

شگفت ؛ در دلِ شب، خوابِ خواب را دیدم

همیشه فرصت یک تک سوال باقی بود

هنوز گفته ـ نگفته جواب را دیدم !

دلم گرفته از این مردم همیشه دروغ

به چهره چهره‌ی ایشان نقاب را دیدم

تمام حادثه از آنِ‌شان همین کافیست

که از نگاه غزل ، شعر ناب را دیدم

بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

بی تو ای شوق غزل‌آلوده‌ی شبهای من

لحظه‌ای حتی دلم با من هم‌آوایی نداشت

آنقدر خوبی که در چشمان تو گم می‌شوم

کاش چشمان تو هم اینقدر زیبایی نداشت!

این منم پنهانترین افسانه‌ی شبهای تو

آنکه در مهتاب باران شوقِ پیدایی نداشت

در گریز از خلوت شبهای بی‌پایان خود

بی تو اما خوابِ چشمم هیچ لالایی نداشت